Een mooiere wereld begint op het schoolplein

Een mooiere wereld begint op het schoolplein

Het is maandag ochtend 5 december en het is heel erg koud! Mijn oudste zoon die vorige maand 4 jaar werd, gaan we naar school brengen. Het is een bijzondere dag want Sinterklaas komt op school! Ik zet de drie jongens in de bakfiets en we gaan op stap. Het is zo´n 10 minuten fietsen naar school en de jongens gebruiken die tijd om het hele Sinterklaasliedjes repertoire te zingen. Ondanks de vrieskou word ik warm van binnen. Wat een genot om die jongens zo te zien genieten van de voorpret. ´Sinterklaas komt!´

Op school verzamelt iedereen zich op het schoolplein. De kleuters mogen vooraan staan en de ouders achter een lintje. Heel logisch anders zien de kinderen natuurlijk niets. Mijn oudste zoon die pas net een paar weken op school zit, blijft liever bij mij in de buurt. Hij vindt het ineens heel erg spannend worden en alles is anders. Dus gaan we samen achter het lintje staan tussen de ouders.

3 kleine mannetjes en 1 moeder

Het was heel handig geweest om mijn jongste zoon van net 1 jaar even in de draagzak op mijn rug te zetten. Helaas was ik dat dit keer vergeten in alle ochtend hectiek dus ik draag hem op mijn arm mee. Mijn andere 2 zoons staan op de grond tussen alle grote mensen. Ze kijken een beetje schuchter voor zich uit en omhoog. Ik probeer er voor te zorgen dat zij vooraan bij het lintje kunnen staan. Ik maak een opmerking, vraag of de kinderen vooraan mogen en geef een licht duwtje links en rechts. In eerste instantie gaan de mensen vrolijk aan de kant, maar al snel worden mijn zoons weer naar achter geduwd. Niet heel bewust overigens. De grote mensen zijn in gesprek en dan zie je die kleine mannetjes niet staan.

Mijn middelste zoon was het kennelijk zat want opeens ben ik hem kwijt. Gelukkig vind ik hem snel, hij was terug gelopen naar de fiets en stond daar te huilen, hij wilde weg. Ik kon mijn oudste zoon natuurlijk niet alleen laten staan en ik loop dus met een huilende peuter aan mijn arm terug.
Weer terug bij ons plekje til ik mijn tweede zoon op. Daar wordt hij rustig van en hij legt zijn hoofd tegen mij aan. Ik heb dus op mijn ene arm een peuter en op mijn andere arm een dreumes. Ik kijk druk op mijn heen of ik een bekende zie die mij misschien even kan helpen. Die misschien even mijn jongste zoon wil vasthouden zodat ik mijn andere zoon kan optillen. Maar ik ben net zoals mijn oudste zoon een nieuweling op het schoolplein. Ik ken bijna nog geen ouders. Al die andere ouders kennen elkaar wel zo te zien. Ze zijn druk in gesprek en maken tussen het kletsen door foto´s van hun kind. Niemand die oog voor mij en mijn ingewikkelde situatie heeft. Mijn jongste zoon begint te huilen, zijn muts is afgevallen maar die krijg ik niet meer op zijn hoofd omdat mijn armen vol zijn. Op een gegeven moment beginnen mijn armen echt te verzuren en moet ik mijn peuter weer even neerzetten. Hij begint gelijk te huilen dus ik blijf op zijn hoogte even bij hem zitten. Nu zie ik wat hij ziet, heel veel benen!

Eindelijk is daar dan Sinterklaas! Het welkomst praatje duurt mij net té lang. Ik heb geen gevoel meer in mijn tenen, mijn jongste zoon is verkleumd en mijn tweede zoon wil weg. Ik ben dan ook blij als ze naar binnen gaan en ik er vandoor kan met de kinderen. Het begon zo mooi deze ochtend, mijn peuter en kleuter die gezellig samen liedjes zongen in de bak. Het is jammer dat we die gezelligheid niet konden vasthouden en het eindigde in een tranendal. Volgend jaar weer een kans. Dan is iedereen een jaartje ouder en ik weet wat mij te wachten staat.

Wat wil ik nou met dit verhaal? En wat heeft dit te maken met mijn blog?

Ik stond ik een heel ingewikkelde situatie met 3 kinderen en er was niemand die mij eventjes hielp. Even aan de kant gaan om mijn kleuter zicht te geven op het plein waar de Sint aankomt. Even mijn jongste zoon vast houden. Helpen met zoeken naar mijn peuter die er van door rende richting de straat. De muts weer terug op het hoofd zetten van mijn jongste zoon (het was zo koud maandagochtend!) Misschien had ik hulp moeten vragen? Ik vind dat heel lastig. Als ik zie dat mensen zo druk met zichzelf bezig zijn, voel ik een grote weerstand om mij kwetsbaar op te stellen en hulp te vragen.

Waarom kunnen we elkaar niet even helpen? Zijn we zoveel met onszelf bezig dat je een stuntelende moeder met 3 kleine kinderen niet ziet staan? Durven we elkaar niet te helpen, bang voor een afwijzing?
Stel dat je een afwijzing krijgt, dan heeft dat meer te maken met de andere persoon dan met jezelf. Je treft iemand die de hulp echt niet nodig heeft of je treft bijvoorbeeld iemand die niet goed hulp kan accepteren. Hulp accepteren kan aanvoelen als een soort falen. Je wilt het graag zelf kunnen en sterk zijn voor je kinderen en de buitenwereld. Maar ik denk dat alle moeders wel weten dat het soms heel erg ingewikkeld kan zijn. Het is zo fijn als we dat wat vaker naar elkaar uitspreken.

Zo was er bij peutergym laatst een moeder die mij zo lief toesprak. Over hoe knap ze het vond hoe ik het met 3 kinderen allemaal redde en ik altijd zo geduldig en positief bleef. Dat deed mij zo goed. Ik voelde mij gezien en was trots.

Als je de wereld een beetje mooier wil maken, dan kun je beginnen op het schoolplein. Help een ander en bied je hulp aan. Of richt je woord tot een ander, ook al ken je die persoon (nog) niet. Even een kort gesprekje kan al heel veel betekenen omdat iemand zich gezien voelt.

Het is december en bijna tijd voor Kerstmis. Denk deze drukke maand eens aan een ander. Hoe kun je op een hele kleine manier iemand helpen? Je maakt een ander blij, je krijgt er een goed gevoel van en je draagt je steentje bij aan een mooie samenleving. We hoeven het niet alleen te doen.

4 gedachten over “Een mooiere wereld begint op het schoolplein

  1. De wereld zo anders. Zeker in vergelijking met de tijd dat mijn kinderen klein waren. Veel meer ouders die niet samen werkten, toen was inspringen voor bv een buurvrouw heel normaal ( niet dat alles beter was toen hoor 😉) Hulp bieden in watvoor situatie dan ook is niet meer vanzelfsprekend. We hollen met z’n allen achter onszelf aan. Liever gezegd ik zie mensen om mij heen die dat doen. De gezinnen met jonge kinderen die in een soort spagaat alles willen of moeten doen. Ik vind ook dapper hoe je alles doet met de drie mannetjes. Maar dit was ook een uitdagende nieuwe gebeurtenis voor jullie 4en op dat moment. En het is wat je schrijft volgend jaar weer een nieuwe kans

Geef een reactie